ಹಾಸ್ಟೆಲ್ to ಧರ್ಮಸ್ಥಳ...
ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಟು ಧರ್ಮಸ್ಥಳ.. ಸುಮಾರು ಮುವತ್ತೈದು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷದ ಆಸುಪಾಸಿನವರು.ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಬೋಳು ಮಾಡಿಸಿ,ಕೈಗೆ ಮತ್ತು ಕೊರಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ ದಾರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಲುಂಗಿ ಮತ್ತು ಬಿಳಿಯ ಬನಿಯನ್,ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಕೆಂಪನೆಯ ಟವೆಲ್..ಆ ಸ್ಥಳದ ಪಯಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಸಾಧನೆಗೂ ಮಿಗಿಲಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರಾಂಶ ಏನೆಂದರೇ "ಆ ದೇವರ ಊರಿಗೆ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಕ್ಷತ್ ಹಾವೊಂದು ಹರಿದುಹೋಗಿ,ಅದು ಹೇಗೆ ಹೋಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ರಸ್ತೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರಂತೆ ಅದಕ್ಕೇ ಆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆ ಸೊಟ್ಟಂಬಟ್ಟ ತಿರುವುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯಂತೆ, ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನಗಾಡಿ ಹೋಗವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಲುಪುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸವಂತೆ" ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪಯಣ ಶುರು ಮಾಡುವಾಗ ಉಂಡು ಪಯಣಿಸಿದರೆ ತಲೆತಿರುಗಿ, ಉಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲವಾ ಕಕ್ಕಿ, ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗುವುದು ಕಾಯಂ.. ಹಾಗೆ ಪಯಣಿಸುವ ವಾಹನವು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿ ಕೆಳಗೆ ಉರುಳಿದರೆ ಜನರ ಮೂಳೆಗಳು ಪುಡಿ ಪುಡಿ..!ಒಂದೂ ಮೂಳೆನೂ ಸಿಗಲ್ಲ." - ಹೀಗೆಂದು ನನ್ನ ಹನ್ನೊಂದು ಹನ್ನೆರಡು ವಯಸ್ಸಿನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಮಾರಪ್ಪ ಎಂಬ ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು.ನನಗಷ್ಟೇ...