ಬೇರೆಯವರು ಬಿದ್ದಾಗ(ಸೋತಾಗ) ನಾವು ನಗುವುದೇಕೆ??
ಯಾರಾದರೂ ಬಿದ್ದಾಗ(ಸೋತಾಗ) ನಾವು ನಗುವುದೇಕೆ?? low we iosl ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅಂದು ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದು ತಡವಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಛತ್ರವು ಕೆಲವೇ ಅಡಿಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಪರಿಚಿತ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಪಲ್ಸರ್ ಬೈಕ್ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದವರು ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಲೇ ದೊಡ್ಡ ಚರಂಡಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಪಲ್ಸರ್ ಬೈಕ್ ಚರಂಡಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಮಿರ್ಚಿ ಮಾಡುವಾಗ ಹಿಟ್ಟಚ್ಚಿದ ಮಿರ್ಚಿ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರಾ ಮುಳುಗಿ ಮೇಲೆಳುವಂತೆ ಇವರ ತಲೆ ಮುಖವೂ ಸೇರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗಿ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಕೊಳೆತ ಕೊಚ್ಚೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಕರ್ರನೆ ಕೀಲೆಣ್ಣೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡವರಂತೆ ಮೇಲೆದ್ದರು. ದಡಬಡನೆ ನಾನು ರಸ್ತೆಯ ಮದ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಳಿದು ಅವರ ಬಳಿ ಓಡಿದೆನಾದರೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಬ್ಬಿಸಲು ಓಡೋಡಿ ಬಂದ ನಾನು ಏನಾದರೂ ಆಯಿತೇನ್ ಸಾರ್ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ ನಗು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಆ scene ನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಗು ಬರುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೀವು ಮಾಡಿರಹುದು ಅಥವಾ ನೋಡಿರಬಹುದು. ಬೇರೆಯವರು ಬಿದ್ದಾಗ ಮುಂದೆ ಇರುವವರು ಏನು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುವರೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸದೇ...